172

امروز پنجمین سالگرد اولین دیدارمون بود. همین روز بود که غروب توی کوچه پشتی موقع قدم زدن برات این رو خوندم :

غروب بود و من زل زده بودم پشت دستهاش. هر دو وحشت کرده بودیم بس که نزدیک شده بودیم به هم. بس که معصومیت ریخته بود آنجا، پشت دستها. بعد من با انگشت اشاره خطی فرضی و مورب درست از وسط دستش تا امتداد انگشت کوچکش کشیدم و به او گفتم عمیقن دوستش دارم... همین روز بود که تو از موهام تعریف کردی و من قند توی دلم آب شد چون اولین بار بود به یه پسر اینقدر نزدیک شده بودم..... چقدر زود گذشت و حالا ما مال هم شدیم.... خیلی بخاطرت جنگیدم امیدوارم فراموش نکنی هیچ وقت.....